نویسنده: هایکو فلوتائو* دیپلماسی ایرانی: روشن نیست که وزارت امور خارجه در لندن و پاریس ۱۶ ماه مه امسال را با خشنودی و شادمانی جشن می گیرند و یا آن را به دست فراموشی می سپارند، شاید هم بارقه ای از انتقاد از خود را نشان خواهند داد. صد سال پیش از این بود که در ۱۶ ماه مه ۱۹۱۶ (برخی از منابع روز ۱۱ ماه مه را ثبت کرده اند) دیپلمات انگلیسی مارک سایکس و همتای فرانسوی اش فرانسوا ژرژ پیکو قرارداد تقسیم امپراتوری عثمانی را که شکستش در جنگ جهانی اول محتوم به نظر می رسید، امضا کردند. هر فرد عرب که اندک آگاهی

با خاتمه یافتن جنگ جهانی اول در سال 1918م. و شکست سخت دولت عثمانی در آن، خاورمیانه عربی بین فاتحان پیروز جنگ تقسیم گردید؛ سرزمین فعلی سوریه و لبنان زیر سلطه فرانسه رفت و عراق و اردن و فلسطین و حاشیه جنوبی خلیج فارس و شبه‌جزیره عرب زیر سلطه انگلیس. منطقه شاهد مرز‌های سیاسی تازهی گردید که توسط استعمارگران تازه به دوران رسیده تأیید شد و با شرایط یکپارچه قبلی، تفاوت اساسی داشت. این منطقه پنج قرن قبل، در دوران حاکمیت دولت عثمانی بر خاورمیانه عربی، فاقد تشخیص سیاسی بود؛ هرچند که از لحاظ قومی این منطقه

طبق گزارش فارس، پایگاه تحلیلی «گلوبال ریسرچ» در مقاله‌ای تحت عنوان «برنامه‌هایی برای نقشه ریزی دوباره خاورمیانه: پروژه‌ای برای یک خاورمیانه تازه» به قلم «مهدی داریوش نظام الرعایا» نویسنده مستقل در اوتاوای کانادا، کارشناس در حوزه خاورمیانه و آسیای مرکزی و پژوهشگر مرکز تحقیقات پیرامون جهانی سازی (CRG) به تشریح تاریخچه و اهداف آنگلو-آمریکائی و صهیونیستی قدرت های غربی در «تجزیه کشورهای خاورمیانه» و ایجاد «بی نظمی و آشوب» در منطقه برای رسیدن به اهداف خود پرداخته است و نشان می دهد که قدرتهای غربی و رژ

در سال 2014، موشه یعالون وزیر جنگ اسراییل و از متنفذترین چهره‌های نظامی-امنیتی این رژیم، در سفر پنج روزه خود به آمریکا، در یک برنامه رادیویی به صراحت گفت: «مرزهای خاورمیانه “مسلما” تغییر خواهد کرد.»او در همین برنامه از «ادامه روند بالکانیزاسیون خاورمیانه مطابق با طرح یینون» خبر داد. بالکانیزاسیون اصطلاحی آکادمیک در علم سیاست است که در پی تجزیه کشور یوگسلاوی به چند کشور کوچک‌تر باب شد و منظور از آن تجزیه یک کشور بزرگ به کشورهای کوچک‌تر و ضعیف‌تر بر پایه تمایزات نژادی، قومی و مذهبی است. درباره «طر

غلامعلی حدادعادل، رئیس سابق و نماینده فعلی مجلس – پدرزن مجتبی خامنه‌ای – در سال۱۳۹۱در مصاحبه با نشریه پاسدار اسلام درباره شخصیت سید مجتبی چنین می‌گوید: «می‌دانم که آقا مجتبی هرگز راضی نیست من درباره او صحبتی بکنم و سخنی بگویم و خودش هم هرگز درباره خودش کمترین سخنی به زبان نمی‌آورد و از خود در برابر تهمت‌ها و اهانت‌ها، دفاعی نمی‌کند. اما می‌دانم که سالهاست در قم درس خارج تدریس می‌کند و اوقات خود را در منزل یا به مطالعه فقه و فقاهت می‌گذارند یا به عبادت. پس از شلوغی‌های بعد از انتخابات سال۸۸، جوان